Κάτουλλος 88

Ουροβόρος της Lucia Žilíková

Τι κάνει, Γέλλιε, αυτός που με μητέρα κι αδερφή

 καυλώνει και με τα ρούχα πεταμένα ξενυχτά; 

Τι κάνει αυτός που το θειο σύζυγος να 'ναι δεν αφήνει;

  Έχεις ιδέα πόσο μεγάλο έγκλημα διαπράττει;

Τόσο μεγάλο, Γέλλιε, διαπράττει που μήτε η έσχατη Τηθύς

  μήτε ο γεννήτωρ των Νυμφών Ωκεανός δεν το ξεπλένει:

Τι άλλο έγκλημα πιο πέρα για να παει δεν υπάρχει,

  εκτός κι αν τον ίδιο ο ίδιος με το κεφάλι σκυφτό καταπιεί.

Κάτουλλος 39

Ο Εγνάτιος, κάτασπρα μιας κι έχει δόντια
χαμόγελα αστράφτει αδιάκοπα. Αν στο εδώλιο προσέρχονται
του κατηγορουμένου, σαν όλους η υπεράσπιση τους κάνει να δακρύσουν,
χαμόγελα αστράφτει εκείνος. Αν στην κηδεία ευλαβικού παιδιού
θρηνούν, όταν η μάνα κλαίει η έρμη το μοναχογιό,
χαμόγελα αστράφτει εκείνος. Ό,τι κι αν είναι, όπου κι αν είναι,
ό,τι κι αν κάνει, γελάει. Αυτήν την ψώρα έχει,
μήτε κομψή, θαρρώ, μήτε πολιτισμένη.
Γι᾽ αυτό τη συμβουλή μου πρέπει να σου δώσω, καλέ μου Εγνάτιε.
Αν ήσουν απ᾽ την πόλη, ή Σαβίνος ή Τιβουρτίνος
ή Ούμβρος ευτραφής ή Ετρούσκος παχύς
ή Λανουβίνος μελαμψός κι οδοντωτός
ή Τρανσπαδάνος, για να πιάσω και τους δικούς μου,
ή οποιοσδήποτε που παστρικά πλένει τα δόντια του,
πάλι δε θα σε ήθελα χαμόγελα να αστράφτεις αδιάκοπα:
τι απ᾽ το άχαρο χαμόγελο κανένα πράμα πιο άχαρο δεν είναι.
Μα τώρα είσαι Κελτίβηρας: στη γη των Κελτιβήρων
ό,τι ο καθένας κατουρά, μ᾽ αυτό το πρωί συνηθά
τα δόντια και τα ροδαλά του ούλα να τρίβει,
ώστε, όσο πιο γυαλισμένο είναι το δόντι σου,
τόσο πιο πολύ κάτουρο μαρτυρά πως ήπιες.

Κάτουλλος 36

Χρονικό του Βολούσιου, χαρτί χεσμένο,

το τάμα εκπλήρωσε του κοριτσιού μου:

τι στην ιερή την Αφροδίτη και τον Έρωτα

έταξε, αν πίσω της γυρνούσα και σταματούσα

λάβρους να εκσφενδονίζω ιάμβους

να δώσει στο βραδύποδα θεό

να γίνουν παρανάλωμα μαζί με ξύλα άμοιρα

του χείριστου ποιητού τα εκλεκτότερα γραπτά.

Κι αυτά θεώρησε ως χείριστα η κοπέλα

κι έταξε στους θεούς με χάρη και φινέτσα.

Τώρα, ω συ απ’ το γαλάζιο πέλαγο αναδυομένη,

που στο ιερό Ιδάλιο και στους Ουρίους τους ανοιχτούς

και στην Αγκόνα και στην αμμώδη Κνίδο

κατοικείς, στον Αμαθούντα, στους Γολγούς,

και στο Δυρράχιο, το εμπόριο της Αδρίας,

του τάματος κάνε δεκτή την εκπλήρωση,

αν άχαρο και άκομψο δεν είναι.

Μα εσύ στο μετάξυ στις φλόγες να καείς,

γεμάτο χωριατιά και χοντράδες
χρονικό του Βολούσιου, χαρτί χεσμένο.

Κάτουλλος 35

Στο λεπτό ποιητή, το φίλο μου,

θα ᾽θελα στον Καικίλιο, πάπυρε, να πεις,

να έρθει στη Βερόνα, του Νέου Κόμου

αφήνοντας τα τείχη και τη Λαρία ακτή:

τι θέλω κάποιες σκέψεις να ακούσει

του φίλου του δικού του και δικού σου.

Γιατί, αν είναι συνετός, θα φάει τους δρόμους,

όσο κι αν η λαμπρή κοπέλα χίλιες φορές

θα τον ανακαλεί όταν θα φεύγει, και τα δυο της χέρια

στον τράχηλό του ρίχνοντας να περιμένει θα ζητά,

αυτή που τώρα, αν την αλήθεια μου είπανε,

γι᾽ αυτόνα λιώνει με έρωτα ανεξέλεγκτο.

Τι άπαξ και διάβασε την ατελή

δέσποινα του Δινδύμου, φλόγες την τρώνε

την κακομοιρούλα βαθιά μες στο μεδούλι.

Σε συγχωρώ, κοπέλα της Σαπφικής 

μούσας πολυμαθέστερη: τι άρχισε γοητευτικά

του Καικιλίου η Μεγάλη η Μητέρα.

Κάτουλλος 21

Αυρήλιε, πατέρα κάθε πείνας
όχι μονάχα αυτών μα κι όλων όσων ήσαν
ή είναι ή σε άλλους θα υπάρξουν καιρούς,
ποθείς να γαμήσεις την αγάπη μου.
Κι όχι κρυφά: τι σαν είσαι μαζί του, με μιας χαριεντίζεσαι,
στο πλευρό κολλάς και παντού χουφτώνεις.
Εις μάτην: τι ενώ παγίδες μου στήνεις
πρώτος στο στόμα θα στον χώσω.
Κι αν το 'κανες χορτάτος, θα σωπούσα:
τώρα τούτο με θλίβει πιο πολύ, που να πεινά
και να διψά από σε θα μάθει το παιδί.
Γι' αυτό κόφ'το, όσο έχεις λίγη τσίπα,
ή αλλιώς θα σταματήσεις, αλλά τσιμπουκωμένος.

Κάτουλλος 7

Ρωτάς πόσα φιλιά, Λεσβία μου,
δικά σου μου φτάνουν και μου περισσεύουν.
Όσα ο μέγας αριθμός της άμμου της Λιβύης
που στη σιλφιοφόρο απλώνεται Κυρήνη,
στου Διός το μαντείο αναμεσό του καυτού
και στου αρχαίου Βάττου τον τάφο τον ιερό·
ή όσα άστρα πλήθος, σαν σιωπά η νυχτιά,
των θνητών τους κλεφτούς βλέπουν έρωτες:
τόσα πολλά φιλιά σαν φιλάς στο θεότρελλο
φτάνουν και περισσεύουν Κάτουλλο,
που οι κουτσομπόληδες να απαριθμήσουνε να
μην μπορούν κι ούτε κακή να μας βασκάνει γλώσσα.

Κάτουλλος 52

Τι είναι, Κάτουλλε; Τι περιμένεις να αποθάνεις;

Στην έδρα τη βουλευτική κάθεται ο Νόνιος το καρκίνωμα,

στο ύπατο το αξίωμα επιορκεί ο Βατίνιος.
Τι είναι, Κάτουλλε; Τι περιμένεις να αποθάνεις;