Κάτουλλος 36

Χρονικό του Βολούσιου, χαρτί χεσμένο,

το τάμα εκπλήρωσε του κοριτσιού μου:

τι στην ιερή την Αφροδίτη και τον Έρωτα

έταξε, αν πίσω της γυρνούσα και σταματούσα

λάβρους να εκσφενδονίζω ιάμβους

να δώσει στο βραδύποδα θεό

να γίνουν παρανάλωμα μαζί με ξύλα άμοιρα

του χείριστου ποιητού τα εκλεκτότερα γραπτά.

Κι αυτά θεώρησε ως χείριστα η κοπέλα

κι έταξε στους θεούς με χάρη και φινέτσα.

Τώρα, ω συ απ’ το γαλάζιο πέλαγο αναδυομένη,

που στο ιερό Ιδάλιο και στους Ουρίους τους ανοιχτούς

και στην Αγκόνα και στην αμμώδη Κνίδο

κατοικείς, στον Αμαθούντα, στους Γολγούς,

και στο Δυρράχιο, το εμπόριο της Αδρίας,

του τάματος κάνε δεκτή την εκπλήρωση,

αν άχαρο και άκομψο δεν είναι.

Μα εσύ στο μετάξυ στις φλόγες να καείς,

γεμάτο χωριατιά και χοντράδες
χρονικό του Βολούσιου, χαρτί χεσμένο.

Κάτουλλος 35

Στο λεπτό ποιητή, το φίλο μου,

θα ᾽θελα στον Καικίλιο, πάπυρε, να πεις,

να έρθει στη Βερόνα, του Νέου Κόμου

αφήνοντας τα τείχη και τη Λαρία ακτή:

τι θέλω κάποιες σκέψεις να ακούσει

του φίλου του δικού του και δικού σου.

Γιατί, αν είναι συνετός, θα φάει τους δρόμους,

όσο κι αν η λαμπρή κοπέλα χίλιες φορές

θα τον ανακαλεί όταν θα φεύγει, και τα δυο της χέρια

στον τράχηλό του ρίχνοντας να περιμένει θα ζητά,

αυτή που τώρα, αν την αλήθεια μου είπανε,

γι᾽ αυτόνα λιώνει με έρωτα ανεξέλεγκτο.

Τι άπαξ και διάβασε την ατελή

δέσποινα του Δινδύμου, φλόγες την τρώνε

την κακομοιρούλα βαθιά μες στο μεδούλι.

Σε συγχωρώ, κοπέλα της Σαπφικής 

μούσας πολυμαθέστερη: τι άρχισε γοητευτικά

του Καικιλίου η Μεγάλη η Μητέρα.

Κάτουλλος 21

Αυρήλιε, πατέρα κάθε πείνας
όχι μονάχα αυτών μα κι όλων όσων ήσαν
ή είναι ή σε άλλους θα υπάρξουν καιρούς,
ποθείς να γαμήσεις την αγάπη μου.
Κι όχι κρυφά: τι σαν είσαι μαζί του, με μιας χαριεντίζεσαι,
στο πλευρό κολλάς και παντού χουφτώνεις.
Εις μάτην: τι ενώ παγίδες μου στήνεις
πρώτος στο στόμα θα στον χώσω.
Κι αν το 'κανες χορτάτος, θα σωπούσα:
τώρα τούτο με θλίβει πιο πολύ, που να πεινά
και να διψά από σε θα μάθει το παιδί.
Γι' αυτό κόφ'το, όσο έχεις λίγη τσίπα,
ή αλλιώς θα σταματήσεις, αλλά τσιμπουκωμένος.

Κάτουλλος 7

Ρωτάς πόσα φιλιά, Λεσβία μου,
δικά σου μου φτάνουν και μου περισσεύουν.
Όσα ο μέγας αριθμός της άμμου της Λιβύης
που στη σιλφιοφόρο απλώνεται Κυρήνη,
στου Διός το μαντείο αναμεσό του καυτού
και στου αρχαίου Βάττου τον τάφο τον ιερό·
ή όσα άστρα πλήθος, σαν σιωπά η νυχτιά,
των θνητών τους κλεφτούς βλέπουν έρωτες:
τόσα πολλά φιλιά σαν φιλάς στο θεότρελλο
φτάνουν και περισσεύουν Κάτουλλο,
που οι κουτσομπόληδες να απαριθμήσουνε να
μην μπορούν κι ούτε κακή να μας βασκάνει γλώσσα.

Κάτουλλος 52

Τι είναι, Κάτουλλε; Τι περιμένεις να αποθάνεις;

Στην έδρα τη βουλευτική κάθεται ο Νόνιος το καρκίνωμα,

στο ύπατο το αξίωμα επιορκεί ο Βατίνιος.
Τι είναι, Κάτουλλε; Τι περιμένεις να αποθάνεις;

Κάτουλλος 22

Ο Σουφηνός ο δικός σου, Βάρε, που καλά γνωρίζεις

είναι άντρας γοητευτικός, αβρός, κοσμοπολίτης

κι αυτός μακράν τους περισσότερους σκαρώνει στίχους.

Θαρρώ χίλια ή δέκα χιλιάδες ή πιο πολλά έχει

συγγράψει κι όχι ως είθισται σε ανακύκλωσης χαρτί

αραδιασμένα: περγαμηνές βασιλικές, καινά βιβλία,

καινοί σελιδοδείκτες, λωρίδες άλικες, βιβλιοδεσία,

στοιχισμένα με χάρακα και με ελαφρόπετρα όλα λεία.

Αυτά σαν τα διαβάσεις κείνος ο ωραίος και αβρός

Σουφηνός ένας τυχαίος τσοπάνης ή χαμάλης

ξάφνου μοιάζει: τόσο πολύ φρίττει κι αλλάζει.

Τούτο τι να νομίσουμε πως είναι; Αυτός που τώρα δα σπίρτο

ή κάτι απ’ αυτό το πράγμα πιο έξυπνο φαινόταν

ο ίδιος είναι πιο άξεστος απ’ άξεστο στουρνάρι,

άπαξ κι αγγίξει ποιήματα, κι αυτός ποτέ

δεν είναι πιο ευτυχής απ’ όταν γράφει ποίηση:

τόσο χαίρεται με την πάρτη του, τόσο τον ίδιο ο ίδιος θαυμάζει.

Θαύμα δεν είναι, όλοι στο ίδιο σφάλμα πέφτουμε, κι ούτε ένας δεν υπάρχει

που σε κάποιο θέμα να μην μπορείς να δεις το Σουφηνό.

Στον καθένα μας έχει πέσει η δικιά του πλάνη·
αλλά δεν βλέπουμε τι κουβαλάμε στην καμπούρα μας.