Κάτουλλος 50

Εχθές, Λικίνιε, ημέρα σχόλης

παίξαμε πολύ με τις δέλτους σου,

καθώς άρμοζε να ‘μαστε ηδονικοί:

γράφοντας ο καθένας μας παίζαμε

τώρα μ’ αυτό το ρυθμό τώρα με κείνο,

στιχάκια ανταλλάσσοντας με πνεύμα και κρασί.

Κι από κει έφυγα απ’ τη γοητεία σου

φλογισμένος, Λικίνιε, κι απ’ τα αστεία,

ώστε φαΐ ο άμοιρος δε χάρηκα,

ούτε ύπνος σφάλισε γαλήνια τα ματάκια μου,

αλλά σ’ όλη, με μανία αδάμαστος, την κλίνη

γυρνούσα ποθώντας να δω την αυγή,

μαζί σου να μιλήσω και να ‘μαι μαζί σου.

Αλλά καθώς τα μέλη μου κατάκοπα απ’ το μόχθο

ημιθανή στο κρεβατάκι κείτονταν,

αυτό, γλυκέ μου, σου 'γραψα το ποίημα,

για να δεις καθαρά την οδύνη μου.

Τώρα θρασύς μην είσαι και τις εκκλήσεις μας,

σε εκλιπαρώ, μην απορρίψεις, μάτια μου,

μήπως ζητήσει η Νέμεσις εκδίκηση από σε. 
Είναι θεά κραταιή: κοίτα μη την προσβάλεις.

Κάτουλλος 30

Αλφηνέ, κάλπη κι επιλήσμων σε αδερφικούς συντρόφους,

καθόλου τώρα, σκληρέ, το γλυκό σου φιλαράκι δε λυπάσαι;

Τώρα να με προδώσεις, τώρα να μ’ απατήσεις, άπιστε, δε διστάζεις;

Μήπως οι πράξεις οι ασεβείς ανθρώπων δολερών στους ουρανίους αρέσουν;

Γι' αυτά εσύ αδιαφορείς. Κι εμέ τον άμοιρο στα δεινά παρατάς.

Αλίμονο! Τι να κάνουν οι άνθρωποι πες ή ποιον να εμπιστευτούν;

Βέβαια εσύ με πρόσταζες τη ζωή μου, άνομε, στα χέρια σου να αφήσω

σ’ αγάπη οδηγώντας με λες κι ήταν ασφαλή για με τα πάντα.

Εσύ ο ίδιος τώρα απομακρύνεσαι κι όλα τα λόγια και τα έργα σου

στους ανέμους να τα πάρουν ανεκπλήρωτα και στις νεφέλες τις αέρινες αφήνεις.

Εσύ μπορεί να ξέχασες μα οι θεοί θυμούνται. Θυμάται η Πίστη,
που σύντομα τις πράξεις σου να μετανοιώσεις θα σε κάνει.

Κάτουλλος 42

Ελάτε, ενδεκασύλλαβοι, όλοι όσοι

είστε, από παντού, όσοι κι αν είστε όλοι,

για κορόιδο με περνά η πόρνη η αισχρή

και να μου δώσει πίσω αρνείται τα γραπτά

μας, αν είναι δυνατόν να το ανεχτείτε.

Κυνηγήστε την και ξεμπροστιάστε την.

Ποια είναι, ρωτάτε; Αυτή που βλέπετε

αισχρά να κουνιέται, με πόζα αρτίστας

να χασκογελά σα γαλλικό κουτάβι.

Περικυκλώστε την και ξεμπροστιάστε την:

«Πόρνη πρόστυχη, γύρνα τις σημειώσεις.

Γύρνα, πρόστυχη πόρνη, τις σημειώσεις.

Δεκάρα δε δίνει; Βρόμα, μπουρδέλο,

ή αν κάτι μπορεί να είναι αθλιότερο.»

Μα αυτό πως αρκεί δεν πρέπει να θεωρούμε.

Μαζί φωνάξτε ξανά πιο δυνατά:

«Πόρνη πρόστυχη, γύρνα τις σημειώσεις.

Γύρνα, πρόστυχη πόρνη, τις σημειώσεις.»

Δε βγαίνει τίποτα, δε συγκινείται.

Πλάνο και τρόπο πρέπει να αλλάξετε,
μπας και κάτι άλλο καταφέρετε.

Μα αν τα άλλα αδύνατα είναι, κοκκίνισμα

απ’ της σκύλας την αναιδή όψη εκβιάστε:

«Κόρη πρότυπη, γύρνα τις σημειώσεις».

Κάτουλλος 88

Ουροβόρος της Lucia Žilíková

Τι κάνει, Γέλλιε, αυτός που με μητέρα κι αδερφή

 καυλώνει και με τα ρούχα πεταμένα ξενυχτά; 

Τι κάνει αυτός που το θειο σύζυγος να 'ναι δεν αφήνει;

  Έχεις ιδέα πόσο μεγάλο έγκλημα διαπράττει;

Τόσο μεγάλο, Γέλλιε, διαπράττει που μήτε η έσχατη Τηθύς

  μήτε ο γεννήτωρ των Νυμφών Ωκεανός δεν το ξεπλένει:

Τι άλλο έγκλημα πιο πέρα για να παει δεν υπάρχει,

  εκτός κι αν τον ίδιο ο ίδιος με το κεφάλι σκυφτό καταπιεί.

Κάτουλλος 39

Ο Εγνάτιος, κάτασπρα μιας κι έχει δόντια
χαμόγελα αστράφτει αδιάκοπα. Αν στο εδώλιο προσέρχονται
του κατηγορουμένου, σαν όλους η υπεράσπιση τους κάνει να δακρύσουν,
χαμόγελα αστράφτει εκείνος. Αν στην κηδεία ευλαβικού παιδιού
θρηνούν, όταν η μάνα κλαίει η έρμη το μοναχογιό,
χαμόγελα αστράφτει εκείνος. Ό,τι κι αν είναι, όπου κι αν είναι,
ό,τι κι αν κάνει, γελάει. Αυτήν την ψώρα έχει,
μήτε κομψή, θαρρώ, μήτε πολιτισμένη.
Γι᾽ αυτό τη συμβουλή μου πρέπει να σου δώσω, καλέ μου Εγνάτιε.
Αν ήσουν απ᾽ την πόλη, ή Σαβίνος ή Τιβουρτίνος
ή Ούμβρος ευτραφής ή Ετρούσκος παχύς
ή Λανουβίνος μελαμψός κι οδοντωτός
ή Τρανσπαδάνος, για να πιάσω και τους δικούς μου,
ή οποιοσδήποτε που παστρικά πλένει τα δόντια του,
πάλι δε θα σε ήθελα χαμόγελα να αστράφτεις αδιάκοπα:
τι απ᾽ το άχαρο χαμόγελο κανένα πράμα πιο άχαρο δεν είναι.
Μα τώρα είσαι Κελτίβηρας: στη γη των Κελτιβήρων
ό,τι ο καθένας κατουρά, μ᾽ αυτό το πρωί συνηθά
τα δόντια και τα ροδαλά του ούλα να τρίβει,
ώστε, όσο πιο γυαλισμένο είναι το δόντι σου,
τόσο πιο πολύ κάτουρο μαρτυρά πως ήπιες.

Κάτουλλος 36

Χρονικό του Βολούσιου, χαρτί χεσμένο,

το τάμα εκπλήρωσε του κοριτσιού μου:

τι στην ιερή την Αφροδίτη και τον Έρωτα

έταξε, αν πίσω της γυρνούσα και σταματούσα

λάβρους να εκσφενδονίζω ιάμβους

να δώσει στο βραδύποδα θεό

να γίνουν παρανάλωμα μαζί με ξύλα άμοιρα

του χείριστου ποιητού τα εκλεκτότερα γραπτά.

Κι αυτά θεώρησε ως χείριστα η κοπέλα

κι έταξε στους θεούς με χάρη και φινέτσα.

Τώρα, ω συ απ’ το γαλάζιο πέλαγο αναδυομένη,

που στο ιερό Ιδάλιο και στους Ουρίους τους ανοιχτούς

και στην Αγκόνα και στην αμμώδη Κνίδο

κατοικείς, στον Αμαθούντα, στους Γολγούς,

και στο Δυρράχιο, το εμπόριο της Αδρίας,

του τάματος κάνε δεκτή την εκπλήρωση,

αν άχαρο και άκομψο δεν είναι.

Μα εσύ στο μετάξυ στις φλόγες να καείς,

γεμάτο χωριατιά και χοντράδες
χρονικό του Βολούσιου, χαρτί χεσμένο.

Κάτουλλος 35

Στο λεπτό ποιητή, το φίλο μου,

θα ᾽θελα στον Καικίλιο, πάπυρε, να πεις,

να έρθει στη Βερόνα, του Νέου Κόμου

αφήνοντας τα τείχη και τη Λαρία ακτή:

τι θέλω κάποιες σκέψεις να ακούσει

του φίλου του δικού του και δικού σου.

Γιατί, αν είναι συνετός, θα φάει τους δρόμους,

όσο κι αν η λαμπρή κοπέλα χίλιες φορές

θα τον ανακαλεί όταν θα φεύγει, και τα δυο της χέρια

στον τράχηλό του ρίχνοντας να περιμένει θα ζητά,

αυτή που τώρα, αν την αλήθεια μου είπανε,

γι᾽ αυτόνα λιώνει με έρωτα ανεξέλεγκτο.

Τι άπαξ και διάβασε την ατελή

δέσποινα του Δινδύμου, φλόγες την τρώνε

την κακομοιρούλα βαθιά μες στο μεδούλι.

Σε συγχωρώ, κοπέλα της Σαπφικής 

μούσας πολυμαθέστερη: τι άρχισε γοητευτικά

του Καικιλίου η Μεγάλη η Μητέρα.